Panquiaco

Vele jaren geleden nam Cebaldo afscheid van zijn familie, die deel
uitmaakt van de oorspronkelijke bevolking van Panama. Nu, werkend in
een Portugese vissershaven, wordt hij iedere avond overmand door
nostalgie en laat hij de jukebox in het café een melancholisch lied
spelen. Zo begint deze afwisselend intieme en filosofische bespiegeling over
persoonlijk en cultureel heimwee, herinnering en identiteit, waarvoor regisseur Ana Elena Tejera zich mede liet inspireren door haar onderzoek naar prekoloniale verhalen en mythen.

Poëtische teksten mengen zich met uitgesproken filmische, sterk sfeerbepalende beelden; van het inheemse scheppingsverhaal tot een begrafenisritueel en een herdenking van een politieke opstand. Cebaldo keert terug naar Panama, waar traditie nog bestaat, maar zijn jeugd is verdwenen. Daartussen een verwijzing naar Panquiaco, de man die de Spaanse veroveraar Balboa de weg wees naar de Stille Oceaan. En voor wie zich afvraagt hoe documentair dit alles is: Tejera noemt deze eerste lange film gewoon ‘cinema’.

• 

• 

• 

• 

• 

•