L’île aux oiseaux

Na een periode van ziekte en isolatie gaat Antonin, die lijdt aan voortdurende uitputting, aan de slag in een vogelopvang. Terwijl hij de kneepjes van het vak leert, herontdekt hij de wereld om hem heen via de vogels en de mensen die hen verzorgen, wachtend tot hij zijn eigen vleugels kan uitslaan. Als kijker nemen we de kalme blik van een ornitholoog aan en aanschouwen we het poëtische van het alledaagse, zoals een zwaan die een traan laat rollen tijdens een operatie of een kleine vogel die voorzichtig een stukje appel verkent. Gewonde vogels en verloren zielen lijken daarmee intrinsiek met elkaar verbonden: mens en dier krijgen in gelijke mate aandacht.

Laverend tussen documentaire en enscenering ontstaat zo een bressoniaanse microkosmos, waarin de natuur even cru als wonderschoon is. Middels minimalistische bewegingen en dialogen, en gecomplementeerd door de zachte kleuren en het gebruik van het intieme 4:3-formaat, worden zowel de fragiliteit van de vogels als die van Antonin met evenveel gevoel in beeld gebracht.

• 

• 

• 

•