Als audiovisueel schilder én beeldenstormer blijft Jean-Luc Godard naar nieuwe wegen zoeken om zijn overpeinzingen te verwoorden, met verwijzingen naar de filmgeschiedenis, literatuur, filosofie, schilderkunst en muziek. Zoals eerder bij zijn belangwekkende serie Histoire(s) du cinéma(1988-98) maakte Godard ook Le livre d’image, zijn meest recente project, volledig op de montagetafel. Op de aftiteling daarvan staan slechts vijf namen; Godard wordt genoemd als regisseur, de overige vier als editor – onder hen Nicole Brenez. In deze Talk reconstrueert ze de wording van dit bijzondere ‘out of the box’-project en haar rol als zowel beeldenjager als conceptueel klankbord.
Als schrijver van publicaties over Abel Ferrara en avant-gardecinema (bijvoorbeeld Jeune, Dure et Pure uit 2000) richtte filmtheoreticus Brenez zich voor het eerst op de erfenis van Godard in het indrukwekkende Jean-Luc Godard: documents, dat in 2006 uitkwam ter gelegenheid van de provocerende expositie die het enfant terrible van de Franse cinema inrichtte in het Centre Pompidou. Ze brengt een zelden geziene video mee van de eerste versie van deze expositie, die slechts kort als maquette bestond, voordat hij krachtig verworpen werd door het prestigieuze museum. Brenez was ook nauw betrokken bij de chamber piece-versie van Le livre d’image, het format waaraan Godard zelf momenteel de voorkeur geeft: een rondreizende, intieme presentatie die met elke nieuwe aflevering nieuwe betekenissen vergaart.
