La frontière de l’aube

‘Op de dag dat de laatste concentratiekampoverlevende overlijdt, zal de Derde Wereldoorlog beginnen’, zegt een jonge fotograaf in bed tegen de blonde actrice met wie hij zich in een affaire heeft gestort. Wie dergelijke overpeinzingen verkiest als bedconversatie, neemt niet met minder genoegen dan een ontbrandbare liefde in de meest fatale romantische traditie. Zo zal het ze ook vergaan. Zijn geliefde vraagt hem of hij nog van haar zal houden als de seks niet goed meer is, als ze ziek of gek wordt. Uiteindelijk blijkt hun liefde zelfs dwars door de dood heen te breken.
Philippe Garrel regisseert zijn zoon Louis in de mannelijke hoofdrol, met Laura Smet en Clémentine Poidatz als tegenpolen in de liefde. Het drama, hoewel spelend in het heden, heeft een anachronistische sfeer: men communiceert via handgeschreven brieven, in de psychiatrische kliniek geven mannen in witte jassen elektroshocktherapie en de fotograaf kan niet zonder donkere kamer. Ook de vorm doet verfrissend ouderwets aan: strakke zwart-witfotografie, ongehaaste scènes die rustig in elkaar overvloeien en spaarzame piano- en vioolklanken.
Maar uiteindelijk gaat het allemaal over de liefde. Op een feestje legt iemand ‘de wet van de ruitenwissers’ uit, die erop neerkomt dat de ene geliefde wegrent als de ander hem of haar benadert, en omgekeerd. Zijn gesprekspartner stelt daar een paar ruitenwissers tegenover dat juist naar elkaar toe beweegt. ‘Dat is vriendschap’, concludeert de eerste.

• 

• 

• 

• 

•