Glory to the Filmmaker!

Er zijn filmmakers die geen introductie behoeven. Hun films zijn opgenomen in het collectieve geheugen van de cinefiele wereldbevolking. Naar iedere nieuwe film wordt reikhalzend uitgezien. De nieuwe Kitano! Velen hopen weer de sarcastische euforie van Sonatine (1993) of Violent Cop (1989) te kunnen herbeleven. Maar Kitano zelf heeft niet de behoefte om zijn gangsterrollen van een kwart eeuw geleden te blijven herhalen. In deze film maakt hij dat duidelijk in een bizarre satire op alle denkbare varianten van het filmmaken.
Droog, zwart, grillig en allesverzengend is zijn humor hier, en geen middel blijft onbeproefd om de spot te drijven met de grote filmmaker Kitano.
De film werd met weinig enthousiasme ontvangen. Kennelijk verlangt men nog te sterk naar Kitano als coole, amorele en gewelddadige yakuza. Glory to the Filmmaker werd gezien als een flauwe aaneenrijging van burleske scènes. Dit oordeel gaat volledig voorbij aan de onderliggende ambitie van de filmmaker om het hele landschap van de cinema als het ware ondersteboven in kaart te brengen. Nee, Kitano is niet meer de grote gangster, maar hij is wel de grote satiricus die zijn eigen grootse vorm van humor heeft uitgevonden.
Kitano bekritiseert zelf de door allen geliefde Kitano. Er is geschreven dat hij in deze film de keizer zonder kleren zou zijn, en dat bevat een onbedoelde waarheid: het naakte filmen van Kitano is keizerlijk hilarisch. Banzai! (GjZ)

• 

•