A prima vista

Het oeuvre van de Oostenrijkse experimentele documentairemaker Michael Pilz omvat vele onderwerpen en doorkruist vele continenten. Bindend element is zijn hoogst persoonlijke stijl, waarmee hij bovenal de kijker wil verleiden tot een contemplatieve sensitiviteit die maakt dat wat getoond wordt, anders wordt ontvangen. Onthaasting en verwondering, als het moet via een in eerste instantie opgeroepen irritatie, zijn hierbij sleutelwoorden.
In A prima vista opent Pilz een reservoir aan persoonlijke beelden van familie-uitjes en van zijn kinderen, die ontvankelijk de wereld verkennen. Erdoorheen monteerde hij archiefmateriaal (uit onder andere zijn eerste zelfportret uit 1969 en zijn eerste 16mm-film), opnames van vrienden en een ritueel bij de Weense pagode. Pilz observeert en laat de dingen zijn. De vorm komt eerst, daaruit volgt de inhoud.
A prima vista is opnieuw een Pilz-film ter meditatie. De associatieve beelden, door de regisseur zonder vooropgezette bedoeling op intuïtieve wijze aaneengeregen, hebben naar zijn zeggen als het ware zelf hun plek gevonden. Hijzelf werd daarbij minder en minder belangrijk. Pilz richt ook onze blik weliswaar naar binnen, maar stuurt de toonzetting van deze zintuiglijke reis wel degelijk met een evocatieve soundtrack en enkele woorden van John Cage, Sathya Sai Baba en Sree Kumar, een yogaleraar uit Kerala.