Le filmeur

Een onthullend en onthutsend dagboek dat meer dan tien jaar beslaat van het leven van de filmmaker en zijn omgeving. Na Ce répondeur ne prend pas de messages (1978) en La rencontre (1996) zou deze film beschouwd kunnen worden als het derde deel van de filmische autobiografie van Alain Cavalier, die in 1997 in Rotterdam Film Maker in Focus was. De inmiddels 74 jaar oude Cavalier deelt met de kijker de meest intieme details van zijn privéleven en dat van zijn echtgenote Françoise Widhoff. Met niets ontziende eerlijkheid, maar ook met tederheid en warmte portretteert Cavalier op onnavolgbare wijze zijn eigen leven. Zelfs de meest onbeduidende details lijken significant voor dit mensenleven. Reflecties in de slaapkamer, lege hotelkamers, het voeren van vogels, katten en eekhoorns: het lijkt allemaal net zo belangrijk als de vele keren dat hij aan huidkanker aan zijn gezicht wordt geopereerd (en het helingsproces ervan te zien is) of dat zijn ouders overlijden. Cavalier maakte alle beelden, volledig alleen, met een digitale camera, die hij vergelijkt met een pen die dagboeken schrijft. Maar in de handen van deze meester wordt die pen al snel een artistiek penseel. Een groot deel van de kracht van Le filmeur zit in het comprimeren van het tijdsverloop. Tien jaar in krap honderd minuten. Een tour de force. (SdH)