Parapalos

Ana Poliaks derde speelfilm, in 2004 winnaar van de juryprijs op het Buenos Aires Festival Internacional de Cine Independiente, is een pareltje zoals je ze zelden ziet: een goudeerlijke film over werk. Een jongen uit de provincie (Adrián Suárez) trekt naar de buitenwijken van Buenos Aires om bij zijn neef te gaan wonen. Hij krijgt een baantje als parapalos (‘kegelopzetter’) in een van de laatste handmatig bediende bowlingbanen van de stad (zeg maar, van de wereld). Adrián op zijn werk, Adrián thuis, dat is de hele film. En wat voor een film! Hoe ongelooflijk rustig en bedachtzaam, hoe minimaal van vorm en toch zo rijk in observatie, zo onbestaanbaar breekbaar. En daarbij: hoe poëtisch, zonder dwingend te zijn. Poliak heeft genoeg aan de beelden en geluiden van de onmiddellijke omgeving: de galm van de bowlingbaan, de houten kegels die steeds weer op de vloer neergezet worden, en de gezichten en stemmen van de oude mannen die Adrián het een en ander leren en zelf levenslang tot dit werk veroordeeld zijn. En diep vanuit dit breekbare bouwsel biedt Parapalos een blik op de weidsheid van het bestaan, een bestaan vol kansen voor Adrián en vol harde lessen voor de getekende Daniel, Turco en El Nippur, zijn collega’s op de baan met wie hij een korte kameraadschap heeft. Een film van een stille kracht en een gebeeldhouwde schoonheid. (KJ)