Nobody Knows

Kore-Eda houdt ervan om films te maken over dingen die zich buiten onze waarneming afspelen. Nu eens geen berichten uit het hiernamaals (After Life), maar van achter de voordeur van een anoniem flatje. Met het verhaal van Nobody Knows liep Kore-Eda al rond sinds 1988, toen de ‘affaire van de vier in de steek gelaten kinderen van Nishi-Sugamo’ in de Japanse kranten kwam. In een losse, uit de hand gedraaide stijl schetst hij eerst overtuigend de interne logica van het dagelijkse leven van een eenoudergezin dat zich verstopt voor de wereld. De huurbaas en buren van het nieuwe flatje mogen niet weten dat er zoveel kinderen wonen; ze worden dus naar binnen gesmokkeld door moeder Keiko en haar twaalfjarige zoon Akira, de enige die naar buiten mag. Na een tijdje blijft de moeder steeds vaker weg en verdwijnt uiteindelijk geheel. (Een nieuwe liefde? Ziekelijk onverantwoordelijk? Kore-Eda besteedt er weinig aandacht aan.) De kinderen laat ze over aan de verantwoordelijkheid van Akira. Hij zet zich liefdevol en zonder te klagen aan zijn tot mislukken gedoemde taak. Kore-Eda bewijst zijn kunnen niet alleen in de acteursregie (Yagira Yuya als Akira werd bekroond met een Gouden Palm) en in de sfeervolle portrettering van de kinderwereld. Hij maakte een film die ontroert zonder sentiment, niet shockerend maar wel schokkend, niet rauw maar wel realistisch. Hij neemt de tijd en legt, zoals het een meester betaamt, alleen het strikt noodzakelijke uit. (GT)