Howl’s Moving Castle

De nieuwe animatiefilm van Miyazaki kan maar weer moeilijk genoeg geprezen worden. De bron waaruit eerder Porco Rosso, Princess Mononoke en Spirited Away omhoog borrelden staat nog lang niet droog, getuige de kleurrijke fantasie van Howl’s Moving Castle. De ambitie was een tekenfilm te maken die oude mensen leuk vinden, maar Howl is voor alle leeftijden. Miyazaki baseerde zich op een Engels boek: de film speelt zich af in betoverd universum als geschapen door een Midden-Europese Dickens, dat bedreigd wordt door een midden-twintigste-eeuwse rampspoed. De stedelingen vinden het bewegende kasteel van de jonge tovenaar Howl dat soms op de heuvelkammen te zien is, een beetje beangstigend, maar ook een curiositeit van jewelste. Het verlegen hoedenmaakstertje Sophie wordt bij een ommetje lastig gevallen door soldaten en gered door een charmante jongeman, die Howl blijkt te zijn. Daarmee wekt Sophie ook de interesse van de dikke, jaloerse Heks van het Westen, die haar omtovert in een oud besje. Ze ontvlucht de stad, vastberaden om haar jeugd te hervinden, helpt een vogelverschrikker op een pogostick en komt terecht in Howl’s bewegende kasteel. Daar ontmoet ze het vuurspookje Calcifer – die voor klassieke comic relief zorgt – en uiteraard Howl, die avond aan avond strijdt tegen de kwade machten, maar steeds minder kracht heeft om zijn metamorfose naar gevederde vechtmachine terug te draaien. Dat is, zoals dat heet, nog maar het begin. Er komt geen einde aan, maar het vliegt om. (SdH)