Na het grote succes van De zoutmannen van Tibet volgde Ulrike Koch de roep van de Toearegs, om de leefwereld van dit volk weer te geven. Het nomadische volk heeft zich staande weten te houden in de Sahara-woestijn, in een gebied dat extremen van hitte en kou kent, met zijn mystieke schoonheid van sterrenhemels boven het schemerige licht van een kampvuur. De Toearegs cultiveren een liefde voor muziek, poëzie en schoonheid. Koch voert in haar documentaire onder anderen de verhalenverteller Ibrahim Tshibrit op, die de mondelinge overleveringen van zijn stam levend houdt. En de maraboet, die als een heilige vereerd wordt, hoeder van een eeuwenoude moskee en tradities die nog van vóór de islam stammen. Hij laat zien hoe hij aan de hand van koranteksten een geneeskrachtige drank bereidt. De Toeareg-vrouwen roepen door het bespelen van de imzad (éénsnarige viool) de waarden van hun volk in herinnering, waarbij ‘ässhäk’, het respect voor anderen, voorop staat. Met een evenzeer respectvolle blik legt Ulrike Koch de leefwereld van de Toearegs vast, een archaïsche maar dynamische manier van leven met een ander tijdsbegrip. Kochs manier van werken levert een intiem portret op van een adembenemende schoonheid.
