Vers van de filmacademie van Peking maakte Jia Zhangke zijn no budget speelfilmdebuut Xiao Wu, een film die begint als een oefening in ruw sociaal-realisme, maar die zich langzaamaan ontwikkelt tot iets veel specialers. Xiao Wu is een zakkenroller, een ploertig-guitige kruimeldief die de bezoekers van Fenyang, zijn viezige geboorteplaats, belaagt. De tijden zijn zwaar en worden al zwaarder. Zijn beste vriend is plotseling een ‘model-ondernemer’ geworden en wil hem niet meer kennen; een bezoekje aan familie op het platteland doet oude vetes opbloeien; de aantrekkelijke Mei-Mei, gastvrouw in de karaoke-bar, windt hem om haar vinger; en de politie begin jacht te maken op straatcriminelen…Werkend buiten (de overblijfselen van) het Chinese studiosysteem en met een uitstekend gekozen amateur-cast, dringt Jia onstuitbaar tot de kern van zijn hoofdpersoon door. Laag na laag stroopt hij zijn losers-harnas af, totdat er niets anders dan zuivere naaktheid overblijft (keerpunt daarbij is een badhuisscène waarin Xiao Wu doet wat hij al die tijd in de karaoke-bar heeft geweigerd: hij zingt de longen uit zijn lijf). Dit proces Bressoniaans noemen maakt de film pretentieuzer dan hij is, maar niettemin is er eenzelfde systeem in aan te wijzen als in Mouchette en Au Hasard, Balthazar. Het spektakel van de vernedering van de protagonist wordt zo tot een waarlijk verheffende ervaring.(Tony Rayns)
