Velvet Goldmine, een film over de tumultueuze geschiedenis van de Glam Rock, begint vreemd genoeg in 1854, als een UFO sterrenstof over een maanbeschenen Ierland strooit. Het mysterie duurt niet lang: 1854 is het geboortejaar van Oscar Wilde, die een paar jaar later als kostschooljongetje op de vraag wat hij wilde worden, antwoordde: ‘Popidool’. Todd Haynes’ ambitieuze film zet hoog in en reikt tot aan de sterren. In het centrum staan Brian Slade (Jonathan Rhys-Meyer) en Curt Wild (Ewan McGregor). Slade is een soort cocktail met een stevige bodem Bowie, een shot Steve Harley en een randje Gavin Friday. Wild daarentegen is een mix met Iggy Pop en Lou Reed als basis, afgemaakt met een snufje Kurt Cobain. Voor de popkenner is de film doorspekt met beroemde anekdotes uit het begin van de jaren zeventig. Rode draad in Velvet Goldmine is een Britse redacteur die in 1984 in New York de opdracht krijgt een lustrumartikel te schrijven over de in scène gezette moord op Slade, die zijn ondergang zou betekenen. Deze redacteur blijkt indertijd meer dan een fanatieke fan van Slade geweest te zijn.Terwijl de veelstemmigheid van het scenario en de samenstelling van de soundtrack al een ware tour de force te noemen valt, is ook de visuele inventiviteit grenzeloos. Liedjes waar nooit videoclips van gemaakt werden krijgen die alsnog en daarnaast citeert Haynes bijvoorbeeld ook zijn eigen Superstar: The Karen Carpenter Story, waarin Barbiepoppen de hoofdrol speelden.
