La vie sur terre

Uit zijn eerste lange speelfilm spreekt wederom Sissako’s talent met lokale inwoners geïmproviseerde verhalen gestalte te geven. Ditmaal keert de in Parijs wonende regisseur aan de vooravond van het jaar 2000 terug naar het Malinese dorpje Sokolo, waar zijn vader woont. Aangekomen verkent hij per fiets de omgeving. Zijn beoogde reflectie over de turbulente relatie tussen Afrika en Europa wordt ondanks de strijdbare teksten van de uit Martinique afkomstige schrijver Aimé Césaire nooit hoogdravend. Integendeel, Sissako spreekt vooral in beelden: rijke, krachtige beelden.
In het dorp waar de tijd stil lijkt te staan, wijst vrijwel niets erop dat er een nieuw millennium op komst is. De opgeklopte verwachtingen in de westerse wereld vinden hier een zeer bescheiden vertaling in wat verdwaalde radioberichten, die de plaatselijke bevolking nauwelijks bereiken. Een telefoongesprek naar een andere plek in eigen land is technisch al haast onhaalbaar, laat staan een open verbinding met de rest van de wereld. Sissako’s ontmoeting met de jonge Nana, die zelf ook op reis is, vormt een dynamisch contrapunt. La vie sur terre was Sissako’s bijdrage aan het succesvolle project ‘2000, vue par…’, een serie films over de laatste dag van de twintigste eeuw.