In 1993 begon Björn Runge zonder scenario, plan of structuur aan een film over de bekende Zweedse schrijver Sture Dahlström. Langzaam maar zeker ontstond er een film waarin het proces van het filmmaken tevens deel uitmaakte van de thematiek. Het materiaal groeide uit van ruwe schets tot zoiets ongebruikelijks als een Zweedse documentaire voor de bioscoop.Na de Zweedse vertoning bleken de critici verdeeld in twee kampen. Een aantal vond dat de film onbegrijpelijk was en dat de kijker niets te weten kwam over Dahlström. De meesten echter prezen de film als een alternatief en bijzonder portret van de schrijver, oftewel als ‘een surrealistische en humoristische film over een surrealistische en humoristische man’.Runge maakte gebruik van video, super 8 en super 16 en manipuleerde soms ook het filmmateriaal zelf (vertragingen, beschadigingen, etc.). Met deze simpele middelen en grove methodes bleek de filmmaker zich vrijer te kunnen bewegen en creatievere resultaten te kunnen bereiken dan wanneer hij op de conventionele wijze te werk was gegaan. The Volcano Man, die iets weg heeft van een fake-documentaire, heet voluit The Volcano Man – El Hombre Que Baila Sobre Un Volcán – A Film about the Author Sture Dahlström. Het Spaanse deel van de titel betekent ‘de man die op een vulkaan danste’.
