Seventh Route is een licht melodramatische, boeiende film met een interessant verhaal uit de hedendaagse Oekraïne. Er zijn twee hoofdpersonen: een jong Amerikaans meisje van Oekraïense oorsprong die met behulp van haar videocamera het thuisland van haar moeder in beeld probeert te brengen, en een dichter van middelbare leeftijd die liever geen gewone baan heeft maar in zijn levensonderhoud voorziet als toeristengids op afroepbasis. Als het Amerikaanse meisje en de dichter elkaar tijdens een toeristische rondleiding ontmoeten, raken ze door elkaar gefascineerd. De eigenwijze dichter heeft besloten zijn klanten voor deze gelegenheid de ‘zevende route’ te laten zien. Dat is een route die eigenlijk niet bestaat: het is een ad hoc-route, door de dichter zelf bedacht, waarin hij de toeristen onder andere langs zijn eigen huis voert en beweert dat het een belangrijk monument is. Tijdens de route draagt hij zijn eigen poëzie voor, episoden die worden getoond in vreemde, ingekleurde zwart-witbeelden.Festivalbezoekers herinneren zich wellicht nog Iljenko’s vorige speelfilm Foochow (1995): een gekke, dadaïstische film met ironische, romantische en soms mystieke invalshoeken. Ook deze nieuwe film is niet van ironie gespeend en biedt een warm zicht op een internationaal gezien nog steeds onderbelicht filmland.
