De nieuwe film van Adoor Gopalakrishnan bestrijkt een politiek tumultueuze tijd (1937-1980) in de moderne geschiedenis van Kerala, een staat in Zuid-India die, in 1959, toevallig als eerste een communistische regering verkoos. Het mooie van de film is dat hij zich niet op de politieke geschiedenis van Kerala concentreert, maar juist de levensgeschiedenis van Kunjunni volgt: van een kleinburgerlijk plattelandsjochie tot linkse radicaal. Als kind leefde Kunjunni met zijn moeder, haar familie van landeigenaren, en hun trouwe bedienden. Hij is overgevoelig, stottert hinderlijk en huilt bij het minste of geringste. Na een sprong in de tijd – hetgeen regelmatig gebeurt in de film – treffen we Kunjunni aan als een studieuze, idealistische jongeman die net als zijn oom bij de communistische partij betrokken raakt, wat hem in moeilijkheden brengt met justitie.De menselijke elementen voeren de boventoon in dit verhaal dat in een vriendelijk tempo wordt verteld. Zo aanschouwen we het gezin als dit zich verzamelt om naar de onverwacht opgedoken oom van Kunjunni te kijken die zit te eten: een ontroerend, rustig moment van familiale verbroedering. En Gopalakrishnan blijft regelmatig stilstaan bij rituelen als het baden in de rivier of een wandeling door een overdadig groen landschap. De film geeft een onopgesmukte en humanitaire benadering van de complexe geschiedenis van een streek. (Kurt Wolff, San Francisco International Film Festival, 1997)
