De naam van Nobelprijswinnaar en schrijver Elie Wiesel, een levend symbool, is onlosmakelijk verbonden met het lot van de joodse gemeenschap in Europa en met de herinnering aan de Holocaust-slachtoffers. Hoewel hij tegenwoordig in New York woont, in het Engels lesgeeft en in het Frans schrijft, droomt Wiesel naar eigen zeggen nog steeds in het Yiddisch en kan hij niet vergeten dat hij in de schaduw van de Karpaten in Transsylvanië geboren is. Als vijftienjarige jongen werd hij gedwongen van zijn geboorteplaats Sighet (destijds Hongarije, tegenwoordig Roemenië) via Auschwitz en Birkenau naar Buchenwald te lopen. De film volgt dezelfde route. In Sighet wordt Wiesel warm onthaald en tot ereburger van het plaatsje benoemd. In Auschwitz vertelt hij over de laatste keer dat hij zijn familie zag. De reis wordt doorsneden met prachtig oud filmmateriaal over het joodse leven voor de Tweede Wereldoorlog.Elek: ‘Zoals het plaatsje Sighet symbool staat voor de geschiedenis van Oost-Europa, zo personifieert Elie Wiesel het lot van de joodse gemeenschap in de twintigste eeuw. Ook ik ben een overlevende. Mijn ouders, mijn broer en ik hebben het getto van Boedapest overleefd. Wiesel en ik zijn er beiden van overtuigd dat het onze missie is om de herinnering levend te houden. Het is de enige manier om de levenden te beschermen en de doden recht te doen.’
