Jang Sun-Woo (1995): ‘Met een 16mm-camera heb ik mensen op straat gefilmd en ze gevraagd wat ze van de Zuidkoreaanse cinema vinden. De film is mijn persoonlijke verslag van de wijze waarop cinema het leven van de moderne Zuidkoreaan beïnvloedt.’Opgezet als een sjamanistische exorcisme-exercitie geeft de film een chronologisch verslag van Jangs zoektocht naar de identiteit van de Zuidkoreaanse cinema, met een climax op het eiland Jindo, waar sjamaan Kim Dae-Rye een staaltje traditioneel ssit-kkim-kut exorcisme ten beste geeft. Door naast bekende cineasten ook anonymi te interviewen, verbindt Jang de vroegere strijd tegen het Japanse imperialisme en de Zuidkoreaanse militaire dictatuur met de hedendaagse strijd tegen de dominantie van Hollywood. Jangs impliciete conclusie is dat de Zuidkoreaanse cinema zich door de censuur lange tijd nauwelijks heeft kunnen ontwikkelen. En dat er nog veel kwaad uitgedreven moet worden. Tony Rayns
