Een ogenschijnlijk sympathieke filmcrew uit La Paz vertrekt naar een dorpje in de Boliviaanse gebergten om een kostuumfilm te draaien over de komst van de Spaanse Conquistadores in de Andes van de zestiende eeuw. De filmmakers mengen zich met de voornamelijk uit Indianen bestaande plaatselijke bevolking. Hun poging de Indianen als figuranten voor hun film te gebruiken, als slachtoffers van de hardvochtige Spanjaarden, mislukt echter. Nadat hun verzoeken categorisch worden geweigerd, lukt het hen enkele inwoners van een naburig plaatsje ‘over te halen’. De produktie is gered, maar de incidenten stapelen zich op. De filmmakers beginnen in te zien dat ze hetzelfde verfoeilijke gedrag gaan vertonen als dat wat ze in hun film aan de kaak wilden stellen… Sanjinés, een van de meest compromisloze filmmakers van deze tijd, leent én vernieuwt de oude structuur van ‘de film in de film’ voor waardiger (en meer effectieve) doeleinden en creëert een microkosmos die staat voor de fundamentele tegenstellingen in de hedendaagse Boliviaanse samenleving. Hij ziet dat film en filmmakers zich rekenschap moeten geven van hun verbazingwekkende pretenties en van de betrekkelijkheid van hun morele waarden. De film is niet gespeend van humor, zoals de sublieme scène waarin de geluidsman niet in staat is het ‘heilige gezang’ van de vogels op te nemen die de Indiaanse musici inspireren. Sanjinés slaagt erin een identificatie met de visie van de Indianen tot stand te brengen. Het festival vertoont tevens Sanjinés’ Yawar mallku uit het eerste festivaljaar.
