Hans-Jürgen Syberberg ziet deze videofilm als een logische stap in zijn oeuvre waarin hij zich met films als Ludwig – Requiem für einen jungfräulichen König en Hitler, ein Film aus Deutschland intensief heeft beziggehouden met de ondergangsgeschiedenis van de Duitse cultuur. Zoals ook bij eerdere films, plande Syberberg zowel een theater- als een filmversie van hetzelfde project; beide media worden parallel ontwikkeld om elkaar te versterken. Het verhaal speelt zich af op een avond aan het eind van de Tweede Wereldoorlog. Sybille von Bismarck (schoondochter van de fameuze schepper van het negentiende-eeuwse Duitsland) wacht op haar verlaten landgoed op de dingen die komen gaan. De Duitsers zijn al weggetrokken, de Russen moeten nog komen. Haar graf is alvast gedolven. Ze kijkt terug op haar leven en op het trotse en culturele Duitsland dat voorgoed is verdwenen. De film heeft, net als het theaterstuk, de vorm van een monoloog, die verbluffend boeiend wordt opgevoerd door Syberbergs vaste actrice en partner Edith Clever. Syberberg & Clever vertellen de geschiedenis van de Duitse cultuur met de middelen van de verloren gegane kunst. Teksten worden ontleend aan Heinrich von Kleist (Prinz von Homburg) en Johann Wolfgang Goethe (Faust II), en de muziek is van Ludwig van Beethoven (Pastorale). Zeer effectief heeft Syberberg gebruik gemaakt van de mogelijkheid van het videomedium om beelden met elkaar te vermengen. Als een metaverhaal vertelt hij in prenten en foto’s de ondergang van Pruisen op de achtergrond.
