Een experimentele en barokke homo-erotische studie. Volgens de filmmaker is het leven parodistisch en laat het zich niet interpreteren; excrementen zijn een parodie op goud, de coïtus een parodie op de dood.De film is niet echt verhalend maar volgt de cyclus van een masturbatiefantasie, waarbij de camera als fallus fungeert. Terwijl de sfeer melancholieker wordt, wordt de camera onderzoekender. Sodomie wordt een rituele toegang tot een andere wereld.Door het erotische en het melancholische te verbinden heeft de filmmaker geprobeerd om het idee van schoonheid, en het verval ervan door de tijd, op een dichterlijke manier te verbeelden, met behulp van het gedicht Ode to melancholy van Keats en de muziek van Christian Zeal and Activity, uitgevoerd door John Adams.
