Plastic Jesus werd direct na produktie in 1971 verboden door de Joegoslavische autoriteiten en de jonge schrijver-regisseur Lazar Stojanovic verdween voor drie jaar in de gevangenis. De vergelijkingen in de film tussen het nazisme en het ’titoïsme’ riepen klaarblijkelijk konden klaarblijkelijk niet door de censuur-beugel, al hebben het metaforische (en dus subversieve) gebruik van bepaald archief-materiaal en de geest van vrijheid waarin de film werd gemaakt, ongetwijfeld ook bijgedragen aan de reactie van de machthebbers.In de film, duidelijk beïnvloed door landgenoot Dusan Makavejev (in het bijzonder diens WR – Mysteries van het organisme), worden een kleine verhaallijn, bestaande nieuwsbeelden, liederen en politieke en seksuele slogans vermengd.Tomislaw Golovac, de bebaarde hoofdrolspeler, speelt een anarchistische filmmaker, wiens Kroatisch-Amerikaanse vriendin doorlopend country and western-liedjes zingt – één ervan is ‘Plastic Jesus’. Ze verlaat hem, hij vindt een andere vrouw en raakt vervolgens in moeilijkheden met de politie. Naast dit plot zijn we getuige van een aantal moordaanslagen. De opnamen van de trouwerij van een van Tito’s geheime agenten werd nadat de film verboden was, eruit gesneden en vernietigd. In de versie van nu is er slechts nog een still. De film bevat verder bijzonder archiefmateriaal, zoals de opening van het fascistische Kroatische parlement in Zagreb in 1942 en beelden van de studentenopstanden in 1968 in Belgrado.
