Een kleine originele film die speelt in de toekomst, zelfs honderd jaar na nu; zonder dat er iets valt te bespeuren dat lijkt op science fiction of special effects. Indirect is er wel sprake van hoog ontwikkelde technologie, want de hoofdpersonen weten zich permanent bespied door satellieten. De weinig ambitieuze Komori (gespeeld door de regisseur zelf) ontmoet de zeer ambitieuze Ueda. De ontmoeting van de twee totaal verschillende karakters blijkt voor beiden leerzaam.In wezen is de film via een projectie in de toekomst een kritiek op het huidige Japan; de personages kijken terug naar een voorgoed verdwenen wereld en halen herinneringen op aan verdwenen rituelen uit onze tijd. Een van de verdwenen rituelen is het protesteren tegen de aanleg van een nieuw vliegveld. In het open veld gooit men stenen zonder een doel; de betekenis van het protest is men vergeten.
