Een verhaal over een toevallige ontmoeting; op een manier verteld die het toeval, de improvisatie, een eigen rol geeft.Door autopech stranden twee jonge stellen op een afgelegen plaats in de buurt van een oud landhuis. Het immense huis wordt slechts door één man bewoond: de zonderlinge oudere man Raymond, die zich gedraagt als een moderne Blauwbaard en er genoegen in lijkt te scheppen om de verhoudingen tussen zijn jonge gasten te ontregelen en ze ieder afzonderlijk psychologisch te ondermijnen.De rol van Raymond is letterlijk op het lijf van Michel Piccoli geschreven. Dankzij de improviserende werkwijze van de jonge regisseur Guillaume Nicloux kreeg Piccoli de gelegenheid om een grillig en haast satanisch karakter uit te werken. De film speelt nagenoeg in zijn geheel huis clos binnen het kasteel. Naast de vijf personages verschijnt er alleen nog een wereldvreemde postbode ten tonele. De film is grimmig. De reacties tussen de personen zijn overspannen en agressief; er wordt niet veel gesproken en tamelijk snel geslagen. Het is deze grimmigheid en dit agressieve spel die Guillaume Nicloux gemeen heeft met zijn generatiegenoot Arnaud Desplechin en die een breuk vormen met de ingetogen en vaak serene sfeer van een voorgaande generatie Franse filmers.Nicloux heeft zijn eerste ervaringen opgedaan in een eigen theatergroep en dat is in de film vooral aan de acteursregie te merken. De acteurs spelen bijna zonder tekst, in ieder geval zonder geschreven tekst, en gebruiken vooral hun lichaamstaal. Nicloux ziet het proces van het filmmaken als een avontuur waarvan de uitkomst open moet zijn en waarvan de ontwikkeling zich niet moet laten dicteren door een psychologische logica.
