Het schaduwrijk is een speels en melancholiek sprookje rond een langzamerhand klassiek gegeven; een geschiedenis van deze tijd over een kind tussen gescheiden ouders.Als Laura zes is, voelt ze dat haar vader het gezin zal verlaten. Op een laatste reis beleeft ze met hem enkele onvergetelijke ogenblikken. Hij verklaart haar het raadsel van de wereld aan de hand van een prentenboek en ze zwerven samen over een romantische rommelmarkt waar Laura een chapeau claque krijgt en met haar vader danst op muziek uit een oude koffergrammofoon. Haar vader gaat inderdaad niet meer mee terug naar huis. Laura probeert vervolgens haar verdwenen wereld weer op te roepen. Haar poppen komen tot leven en de figuren uit een geheim schimmenspel leiden haar opnieuw naar die laatste reis. Dan vliegt het scherm van het theatertje door een stommiteit van een vriendin in brand.Twintig jaar later probeert Laura haar verloren jeugd alsnog te veroveren. Vastberaden repareert ze het verbrande schimmenspel dat ze terugvindt in een kast op zolder. Daar liggen ook de poppen, die twintig jaar op haar hebben gewacht. Ze wil de dans op de markt terug.Muziek speelt een hoofdrol in Het schaduwrijk. De volwassen Laura heeft een grammofoonplatenzaak, haar moeder is zangeres en zingt aan het slot van de film ‘Le spectre de la rose’ van Hector Berlioz. Misschien dat die muziek Laura’s jeugd kan oproepen.Kees Hin gebruikt voor zijn verbeelding van dit familiedrama nauwelijks psychologie. Hij heeft gekozen voor taferelen met licht humoristische trekjes; altijd is de ernst in een zekere luchthartigheid gehuld.
