De astmatische Hikaru wordt voortdurend gepest door zijn vriend van jongs af aan Sadato. Hikaru mag graag naar de miniatuurstad kijken die hij in zijn aquarium heeft laten zakken en droomt van de grote vloedgolf zoals die in de Bijbel voorkomt. Op een dag plaagt Sadato hem weer en raakt Hikaru aan zijn hoofd gewond. Hij ontwaakt in het ziekenhuis. Vanaf dat moment ontdekt hij bovennatuurlijke krachten bij zichzelf. Hierdoor begint zijn leven te veranderen wat uiteindelijk leidt tot nieuwe, echte vriendschap met anderen en met zichzelf.De film toont in een neorealistische stijl het leven van deze jongeren en is opgedragen aan ‘de jeugd aan het einde van deze eeuw’. Atsushi zegt er zelf over: ‘De hoofdpersonen in deze film zijn drop-outs die de snelle vooruitgang niet bij kunnen benen en zichzelf begeven in een wereld van nihilisme. In Azië tref je dit soort mensen veel aan. Het zou goed zijn als de toeschouwer de “kwetsbaarheid en brutaliteit van het bestaan” zou kunnen voelen.’De film portretteert de jongeren op visueel indrukwekkende wijze. In veelal prachtige totalen (misschien wel de mooiste uit de Japanse cinema sinds Himatsuri) zien we op de voorgrond de jongeren elkaar het leven zuur maken, terwijl op de achtergrond tegen een felblauwe lucht het verkeer stoïcijns als een strakke streep doorraast.
