Melancholia

Het is niet de eerste keer dat Lav Diaz een extreem lange film naar Rotterdam brengt. We moeten oppassen dat we het niet gewoon gaan vinden. Dat we gaan vergeten hoe radicaal de stap is om oneindig trage, oneindig lange films in zwart-wit te maken. Films die gaan over gevoelige onderwerpen, waar in zijn ogen de droevige republiek de Filippijnen vol mee is. Films die vooral ook op een droevige manier zijn gemaakt. Of beter: die gewoon droevig zijn. Daarom heeft geen andere filmmaker dan hij het recht om het mooie, oude woord Melancholia als titel op te eisen.
Niet iedere lange Lav Diazfilm wordt op dezelfde manier verteld. In Heremias volgden we stap voor stap de ondergang van de hoofdpersoon, langzaam maar zeker als de gang van zijn ossenkar. Al zijn films zijn meditaties en deze is een meditatie over liefde, leven en lijden. Hij is gedraaid op diverse locaties binnen en buiten Manilla (onder meer Sagada en Mindoro). En van al zijn films heeft deze zonder twijfel het meest complexe verhaal. De drie personages, Julian (Perry Dizon), Alberta (Angeli Bayani) en Rina (Malaya Cruz), nemen daarbij ook nog andere identiteiten aan om, tegen beter weten in, de melancholie te bestrijden.
Het verheugende nieuws is dat Diaz met zijn weerbarstige en veeleisende films langzamerhand is doorgedrongen tot de belangrijkste platforms. Zo ontving hij op het meest recente festival van Venetië de Orizzontiprijs voor beste speelfilm. (GjZ)

• 

• 

•