The End

Wie ís wereldberoemd kunstenaar Albert Oehlen, en waarom wisselt hij van lichaam? Een door punk geïnspireerde en door het surrealisme geïnfecteerde mix tussen documentaire en fictie, waarin het magische botst met het banale, het sublieme met het platvloerse. Provocerend en speels.

Een aantal jaar geleden begon Albert Oehlen, een grote ster in de wereld van de hedendaagse kunst, de gevierde Duitse acteur Ben Becker in zijn plaats naar openbare optredens te sturen –onaangekondigd. Voor wie Oehlen noch Becker kende was degene voor je dus ook écht Albert Oehlen. Becker was Oehlen in Oliver Hirschbiegels non-fictie-overpeinzing Der Maler (2021), en in Oehlens solodebuut Bad Painter (2025) speelde wijlen Udo Kier een schilder die Albert Oehlen heet. In The End gaat Oehlen nog verder door meer dan één Albert Oehlen op te voeren, gespeeld door nog meer acteurs.

Verdwijnt de kunstenaar in deze reeks portretten – of is alleen zijn grootsheid al een adequate reflectie van hemzelf? Wat het antwoord ook is, Oehlens punkachtige, surrealistische houding ten opzichte van cinema – de mengeling van documentaire en fictie, het magische en het banale, extravagantie en ingetogenheid, het sublieme en lompheid, klassieke vertelvormen en experimentele geluiden en verbluffende beelden – is uniek in de huidige cinema. Provocerend én vermakelijk.

– Olaf Möller

• 

• 

• 

• 

• 

•