Para hacer una película solo hace falta un arma

Toen Santiago Sein een stapel filmblikken wilde weggooien, bleek hij een vergeten hoofdstuk van de Argentijnse filmgeschiedenis te hebben gered, door de makers zelf verloochend: amateurfilms uit het Córdoba van de roerige jaren 60 en begin jaren 70 – verboden door de militaire junta. Filmgeschiedenis verteld als een indrukwekkende roman!

Eind 2019 pakt Santiago Sein een stapel filmblikken op om weg te gooien – zonder een flauw idee te hebben van de inhoud. De meeste blikken hebben geen opschrift, maar één titel trekt zijn aandacht. Sein beseft al snel wat hij heeft gered: (een deel van) het filmarchief van de Nationale Universiteit van Córdoba – materiaal van filmstudenten uit de jaren 60 en 70. Onder wie, zo ontdekt Sein, Oscar Moreschi – zijn docent op de filmacademie.

Als hij hem over zijn vondst vertelt, kan Moreschi het nauwelijks geloven. Tijdens de militaire junta midden jaren 70 is alles verdwenen, net als veel van de makers, die vaak zelf in de films te zien zijn. Met de ontdekte, merendeels onvoltooide, films weet Sein een periode te reconstrueren waarin alles mogelijk leek. Hij vertelt het verhaal op meeslepende wijze, in de stijl van een grootse modernistische roman. Een belangrijk hoofdstuk uit de filmgeschiedenis is gered.

– Olaf Möller

• 

• 

• 

• 

•