Magellan

Met Gael García Bernal als Ferdinand Magellaan bekijkt Lav Diaz het leven van de Portugese ontdekkingsreiziger vanuit een sterk politiek perspectief. De film negeert de heroïsche mythe en richt zich op macht, veroveringen en de gevolgen ervan. In Diaz’ duistere, meditatieve stijl wordt de figuur van Magellaan een symbool voor het koloniale verleden en de nog steeds voelbare gevolgen daarvan.

Ferdinand Magellaan (Gael Garcia Bernal) is afgewezen door de Portugese koning en vertrekt met steun van de Spaanse kroon naar de Specerijeneilanden. Zijn jarenlange reis over onbekende wateren, ontsierd door wantrouwen, muiterij en waanzin verandert het karakter van zijn tocht grondig.

Lav Diaz’ Magellan is een indrukwekkende nieuwe toevoeging aan een filmografie die altijd al groots en ambitieus was. Diaz’ ontzagwekkende oeuvre tot nu toe richtte zich vooral op de 20ste-eeuwse Filipijnse geschiedenis en de gevolgen daarvan op de nationale identiteit. In zijn nieuwste film duikt hij in het prekoloniale, voorchristelijke verleden van het land en de “ontdekking” van de Filipijnen door Europese zeevaarders.

Magellan, de eerste biopic van de filmmaker en zijn eerste speelfilm in kleur sinds Norte, the End of History (IFFR 2014), schetst de veranderende ambities van de Portugese ontdekkingsreiziger, van de honger naar wereldse kennis tot een fanatieke plicht aan God. Met zijn herkenbare beeldtaal van statische, schilderachtige totaalshots vermijdt Diaz’ zeevaarderssage zowel actiescènes als gemakkelijke psychologische vereenzelviging. Zijn benadering is juist koel, de sfeer is meditatief en de nadruk ligt op de eenzaamheid en wanhoop die Magellaans onderneming ondermijnt.

Gael Garcia Bernals imposante vertolking verrijkt Diaz’ unieke stijl en verdiept zijn langdurige onderzoek naar de invloed van macht, zowel op machthebbers als op slachtoffers.

– Srikanth Srinivasan

• 

• 

• 

•