In oktober 1958 reisde een familie met het passagiersschip M.S. Sibayak van Indonesië naar Nederland. Na een maand onderweg te zijn geweest, ontdekten ze bij aankomst in het winterse Nederland dat de geesten die hen in de tropen altijd hadden omringd, waren verdwenen. In “It’s too cold for the spirits to live here” transformeert Tosca Schift de reis in een tussenruimte. De geesten blijven aan de randen hangen als een voelbare afwezigheid, die ook uit het zicht verdwenen blijft kwellen en weigert te verdwijnen.
Met expanded cinema, een live radioseance en een performance tussen de lokale bomen wordt de zoektocht naar geesten een methode. Deze vormt een ingang tot een koloniale familiegeschiedenis die decennialang verborgen bleef, letterlijk weggestopt in koektrommels op zolder. Door dit familiearchief te combineren met beelden van Schifts recente reis naar Indonesië komen gefragmenteerde geschiedenissen weer samen. Zo ontstaat een gelaagd verhaal over diaspora en herinneringen waarin voorouderlijke geesten weer zichtbaar worden en het verleden niet wordt afgesloten, maar actief herbeleefd.