Suddenly

Sinds Agnès Varda’s Cléo in 1962 martelende uren doorbracht van vijf tot zeven, in afwachting van een medische uitslag, heeft de wereldcinema vrouwen vaak op de been gebracht, die trachten te ontkomen aan of in het reine te komen met een dreigend gezondheidsprobleem. Zo’n gebeurtenis vormt altijd een sterke katalysator: het dwingt mensen tot een heroverweging van hun huidige, vastgeroeste leven, en biedt verschillende opties voor een geheel andere toekomst.

Reyhan in Suddenly is een zeer moderne protagonist: ze  verlaat haar partner en duikt onder, ze bespiedt haar familieleden en neemt zelfs een niksig baantje in een morsig hotel in Istanboel. Ze stelt zich open voor willekeurige, verrassende ontmoetingen en onverwachte vriendschappen. Ondertussen wordt ze achtervolgd door haar al lang verloren carrière als kunstschaatster en geplaagd door haar snel afnemende reukvermogen.

De tweede spelfilm van de veelgeprezen fotografe Melisa Önel roept – met een eerbiedige knipoog naar Krzysztof Kieślowski’s Blue (1993) – een caleidoscoop van stemmingen en gevoelens op, gefilterd door de fijngevoelige, grotendeels woordloze levensbeschouwing van Reyhan. Ze is een soort spook, door op te gaan in haar omgeving, door te verschijnen en verdwijnen te midden van de texturen en materialen van het stadsleven. Met haar acteerprestatie toont Defne Kayalar zowel Reyhans vastheid als vluchtigheid.

– Adrian Martin

Trailer

• 

• 

• 

• 

• 

•