Begin jaren 1970 werd Friederike Pezold bekend als lid van de Oostenrijkse, feministische kunstvoorhoede die zowel video’s en films als foto’s en tekeningen, performances en beeldhouwwerken produceerden, waarbij ze hun lichaam vaak als onderwerp gebruikten. Na haar laatste speelfilm, Das geheime Labyrinth des Horrors (1989), leek Pezold voorgoed afstand te nemen van bewegend beeld – tot ze dit voorjaar met een nieuwe film op de proppen kwam: Revolution der Augen. En dat was ook nog een film zoals ze er nog nooit één gemaakt had: geluidloos, vooral bestaand uit niet-bewegende beelden (en soms alleen stills!), met incidenteel zeer minimale animaties, enkele artistieke ingrepen (zoals overgeschilderde beelden) en tekst.
Dit is Pezolds zeer serieuze oproep tot een revolutie van het oog. In onze deprimerende, digitale sleur zijn we het kijken verleerd; we registreren alleen een hectische stroom data. Maar kijken, zien betekent iets anders: het betekent evalueren wat we voor ons zien, de tijd nemen om datgene zijn betekenis(sen) te laten onthullen. Stilte helpt. Daarom worden we, via Revolution der Augen, uitgenodigd terug te gaan naar het begin van de filmkunst en diens aanvankelijke beloften, met de ervaring en kennis die we via allerlei media in zo’n 120 jaar hebben opgedaan. Tijd voor tabula rasa!
– Olaf Möller
Film details
- Productieland
- Oostenrijk
- Jaar
- 2022
- Festivaleditie
- IFFR 2023
- Lengte
- 75'
- Medium/Formaat
- DCP
