Si yo fuera el invierno mismo

Op een afgelegen landgoed komen vier vrienden samen om een filmproject te realiseren. Het gaat om een re-enactment van drie iconische werken die een halve eeuw geleden de revolutie in de samenleving en de kunsten belichaamden: La Chinoise (1967) van Jean-Luc Godard, Inextinguishable Fire (1969) van Harun Farocki en de performance Untitled (Facial Hair Transplants) (1972) van Ana Mendieta.

Voor de opvolger van haar intrigerende debuut Leones (2012) koos Jazmin López opnieuw een suggestieve locatie, die het levende decor vormt voor dromen en fantomen. Met zijn afbladderende oude glorie is het buitenverblijf nog altijd symbolisch voor het privilege van de jonge kunstenaars die op deze plek met elkaar de betekenis van hun activistische voorbeelden bespreken. De gevoelens en gedachten van Carmen, de initiator van het project, worden intussen overheerst door haar ex-geliefde Valentin, van wie ze nog niet los kan komen.

In lange takes verkent de bewegende camera de vertrekken van het landhuis, waar voor de vrienden de scheidslijn tussen zijn en acteren lijkt te vervagen. López gebruikt in deze shots de ruimtelijke dimensies van de locatie ook als een middel om de tijd te condenseren, en Carmens subjectieve en objectieve werkelijkheid met elkaar te verbinden. Zo ontstaat tijdens het artistieke maakproces van de vriendengroep, en tussen de regels door van hun cerebrale gesprekken, een mysterieuze, diepzinnige verkenning van de ingewikkelde rouw om een verloren liefde.

Trailer

• 

• 

• 

• 

•