La Fortaleza

Roque, oud genoeg voor een midlifecrisis, heeft zojuist de auto van zijn
moeder total loss gereden. Hij geeft de chaos in Venezuela de schuld,
maar zijn ouders zien het anders. Ze zetten hem het huis uit. Om zijn
demonen en de drank de baas te worden, reist hij naar de jungle in
het zuiden om een oude hut op te knappen die hij daar in gelukkiger
tijden bouwde. Hij treft er vrienden van vroeger, nu bevangen door de
goudkoorts. Zijn verlangen naar verlossing gaat hand in hand met de
toegenomen dreiging van geweld.

De nu eens lyrische, soms intieme en dan weer rauw realistische beelden en koortsige visioenen weerspiegelen ook de wispelturige innerlijke staat van de hoofdpersoon – niet toevallig gespeeld door de vader van de filmmaker (die ook in diens debuut La soledad al een kleine rol had).

Er zijn verwijzingen naar de crisis in Venezuela, maar de queeste van Roque is in de eerste plaats geïnspireerd door de verhalen die Thielen Armand van zijn vader hoorde over diens eigen poging om de alcohol achter zich te laten. Net als in werkelijkheid heeft ook Roque een
naar Canada geëmigreerde zoon die filmmaker is. Over de persoonlijke band met zijn films zegt Thielen Armand: “Als Venezolaan in den vreemde heb ik een gevoel van verlies, een verlangen naar iets dat er niet meer is.”

• 

• 

•