Sinds hij in 2002 op IFFR debuteerde met Japón, waarvoor hij datzelfde jaar in Cannes een speciale vermelding voor de Caméra d’Or kreeg, geldt Carlos Reygadas als een onderscheidende stem in de internationale cinema. Na dat droomdebuut volgden Batalla en el cielo, Stellet licht en Post tenebras lux – films die met hun compromisloze stijl en, op momenten, provocerende inhoud zijn reputatie als tegendraads genie bestendigden.
Onderdelen van zijn beeldtaal en werkwijze – zoals het inzetten van niet-professionele acteurs – staan in relatie tot het oeuvre van filmmakers die Reygadas zelf als zijn grootste voorbeelden heeft genoemd: Andrej Tarkovski, Robert Bresson en Carl Th. Dreyer. Toch krijgen ook die invloeden een volstrekt eigen draai, in films die zo’n beetje alle conventies op het gebied van dramatische structuur, timing en acteursregie overboord zet ten gunste van een poëtische beeldtaal die de zintuiglijke wereld aan het transcendente verbindt. Uit deze iconoclastische aanpak komt een betoverend oeuvre voort dat, op zijn beste momenten, de relatie van het publiek met het filmische medium nieuw leven weet in te blazen.
Aan de hand van filmfragmenten nemen Reygadas en programmeur Gerwin Tamsma zijn oeuvre door, waarbij de ontwikkeling van zijn persoonlijke filmtaal centraal staat. Vanzelfsprekend gaat het ook over Nuestro tiempo, Reygadas’ nieuwste film, waarin hij ditmaal zichzelf en zijn vrouw Natalia López voor de hoofdrollen castte.
