The Nothing Factory

Zé en zijn collega-arbeiders worden een voor een opgeroepen door een HR-medewerker: hun geliefde fabriek, gelegen aan de rand van Lissabon, gaat sluiten. De loyale arbeidskrachten dreigen van bovenaf slim tegen elkaar te worden uitgespeeld, met ferme afkoopsommen. De standvastige overblijvers besluiten echter hun werkplek te bezetten; het verzet tegen de grootindustrieel is begonnen.
Filmmaker Pedro Pinho liet zich voor zijn activistische speelfilmdebuut inspireren door het toneelstuk De Nietsfabriek van Judith Herzberg, over een fabriek waar niets gebeurt. In drie knap geacteerde hoofdstukken toont hij de tragikomische gevolgen van de sluiting.
In het eerste naturalistische deel maken de aanvankelijke gevoelens van machteloosheid snel plaats voor bravoure: is zelfmanagement een optie? In het tweede, intellectuele deel wordt die discussie breder getrokken, met poëtische essays en socialistische bespiegelingen over de teloorgang van de arbeider in het Westen. Waarop het slotstuk ontaardt in een onvervalste, bijkans absurdistische musical, met een uitbundige dansact op de assemblagelijn.

• 

• 

•