Solo, Solitude

Wanneer in juli 1996 rellen uitbreken in Jakarta en daarbij de kritische gedichten van Wiji Thukul over de pleinen schallen, wordt de dichter door het Soeharto-regime aangewezen als een van de aanstichters. Thukul wordt gedwongen om zijn woonplaats Solo te ontvluchten, en zijn vrouw Sipon en hun twee kinderen achter te laten. In totaal verblijft hij acht maanden in het kleine dorpje Pontianak, waar hij onder diverse schuilnamen bij vreemden in huis leeft, maar altijd blijft schrijven.
Thukuls toegankelijke en in Indonesië nog altijd immens populaire poëzie speelt een hoofdrol in de film, waarvan de Indonesische titel letterlijk te vertalen is als ‘een pauze van de woorden’. Diverse gedichten zijn te horen. Ze illustreren hoe simpele woorden over het dagelijks leven toch stevige kritiek op een overheersend regime kunnen bevatten. Ondertussen richt regisseur Yosep Anggi Noen (Peculiar Vacation and Other Illnesses, IFFR 2013) zich in zijn lyrische beelden vooral op de eenzaamheid van Thukuls leven in Borneo.

• 

•