Le grand jeu

Pierre Blum heeft duidelijk betere tijden gekend, toen hij zo’n vijftien jaar geleden hoog scoorde met zijn debuutroman. Sindsdien is hij een eeuwige verliezer in de belles lettres en een mislukkeling in zijn privéleven. Als hij de bruiloft bijwoont van een ex, ontmoet hij de charismatische oudere gokker Joseph Paskin, die hem een vreemde maar intrigerend klinkende opdracht aanbiedt; hij wil hem betalen om als ghostwriter een boek te schrijven – een oproep tot de strijd, tevens handleiding voor een opstand.
De film heeft een brutaal je ne sais quoi, omdat voormalig Rohmer-assistent Nicolas Pariser, afgestudeerd aan de Mac-Mahon-school voor cinefielen, spot met succesvolle debuten, Wunderkinder en snel stijgende sterren in een debuut dat het prima deed bij prijsuitreikingen. En terecht, want Le grand jeu is een ijzig elegante allegorie over verleiding, ijdelheid en de lange schaduw van het verleden, en desondanks een actueel en ook tijdloos werk.

• 

• 

• 

• 

•