Dust in the Wind

Hou Hsiao-hsien heeft de reputatie een minimalist te zijn door de combinatie van uitgesponnen shots en, zeker in zijn vroege werk, een relatief statische camera. Overdreven, want zijn werk kenmerkt zich vooral door beweging. Het dollyshot waarmee Dust in the Wind begint, een van de sleutelfilms in de Taiwanese New Cinema, wekt een intuïtief gevoel op van volle kracht vooruit, terwijl het ook verwijst naar de oorsprong van het 19de-eeuwse medium. Hou vangt de verwarring van de jongvolwassenheid levensecht, maar houdt ook duidelijk afstand van de wederwaardigheden van het alledaagse leven door telkens terug te keren naar de landschapsbeelden van het begin. Dust in the Wind, gebaseerd op de memoires van scenarioschrijver Wu Nien-jen, is betoverend en bespiegelend, en stimuleert kijkers om hun interpretatie van eerdere scènes bij te schaven terwijl zij nog zijn ondergedompeld in het heden dat zich aan hen ontvouwt. (Richard I. Suchenski)

Op 27-1 volgt een discussie met Tony Rayns na de filmvertoning.