Cosmodrama

Zeven Franse astronauten ontwaken aan boord van een ruimteschip. Geen van hen weet waar ze vandaan komen of waar ze heen gaan. Vanuit een vage taakverdeling begint iemand schoon te maken, stuurt een ander beeldverslagen de ruimte in en doet de astronoom van het stel een poging het universum te verklaren. En omdat dit een Frans ruimteschip is, dwaalt er ook een semioticus door de gangen.
Philippe Fernandez bewijst opnieuw zijn voorliefde voor metaverhalen en onze relatie tot de kosmos met deze licht absurde sciencefiction, die niks minder is dan een verbeelding van de menselijke conditie. Waarheen gaan we en waarvoor? En hoe komt het dat we 95% van de massa van het heelal niet kunnen zien?
Er is seks, er loopt een aap rond en de psycholoog doet nog een poging het Godsbewijs in de discussie in te brengen, al mag dat niet baten. Kosmische zelfregulatie en parallelle universa hebben het hoogste woord, legt de astronoom uit, van wie er inmiddels meerdere versies rondlopen. Toch bedenkt een van hen op het laatste moment nog een verklaring die al het voorgaande onderuit kan halen.