Manuscripts Don’t Burn

Tot vlak voor de première in Cannes was vrijwel niets bekend over Manuscripts Don’t Burn. Begrijpelijk als je bedenkt dat Mohammad Rasoulof in 2011 een twintigjarige werkverbod kreeg opgelegd door de Iraanse autoriteiten en deze film in het geheim opnam. Het is zijn meest woedende film tot nu toe. De omzichtige allegorische aanpak heeft Rasoulof overboord gezet. Deze politieke thriller is een keiharde aanklacht tegen corruptie, censuur en staatsgeweld.
De titel van de film verwijst naar een passage uit De Meester en Margarita, een literair hoogtepunt uit de Sovjettijd. Het verhaal is gebaseerd op feiten die doen denken aan Stalins schrikbewind: de moord op tachtig tegenstanders van de Islamitische republiek in de periode 1988-1998.
In Manuscripts Don’t Burn worden twee politiemannen de besneeuwde bergen ingestuurd om een schrijver te arresteren. De verborgen agenda van hun opdrachtgever: getuigen van een eerdere zuivering onder dissidenten opruimen. Terwijl de ene politieagent moreel in knel komt, beroept de ander zich op het goddelijke gelijk van de sharia.