D’où je viens

In D’où je viens keert Claude Demers terug naar de volkswijk in Verdun nabij Montréal waar hij opgroeide. En hij vraagt zich in de eerste vijf minuten meteen af: waarom? De rest van de film is het antwoord. Demers probeert al die ervaringen die hij als kind voor het eerst had, opnieuw te beleven of in ieder geval te begrijpen. De eerste roman die hij las en de kracht van taal die hij erin voelde. Zijn eerste besef van de dood. De vraag wat nou eigenlijk normaal is en wat niet. Het idee weg te willen, weg te moeten.
Zeker als je geen beroemd publiek persoon bent met liefst een paar lijken in de kast, kan een autobiografie snel verworden tot een navelstaarderig egodocument. Claude Demers weet die valkuil echter glansrijk te omzeilen. D’où je viens is lyrisch van toon en intiem zonder sentimenteel te worden. Demers tilt zijn eigen verhaal naar een universeel niveau door het te doorsnijden met de avonturen van twee buurtjongens, die op de drempel van volwassenheid staan, klaar om de wereld te ontdekken. En dat alles in een filmtaal van de grootste schoonheid.

• 

•