Atlas

De lichamen van hoeren en junkies worden prachtig uitgelichte sculpturen in deze reis door de onderwereld van de Franse Magnum-fotograaf Antoine d’Agata, die doet denken aan een mix van Caravaggio en Pedro Costa.
Lichamen levend in suspended animation, uitgeput, overlevend van klant naar klant en van shot naar shot. Soms beweegt alleen de vlam die de heroïne verhit, de rest van het beeld gevangen in een eindeloze loop van stilstand. Op de voice-over klinken de stemmen van de vrouwen. De een woedend op de wereld, de ander nog steeds hopend ontdekt te worden, ‘als een juweel in het duister’.
Maar d’Agata kijkt niet alleen. Ook zijn lijf verschijnt in clair-obscur voor de lens, neukend, verdoofd door opiaten. Atlas stelt prikkelende en complexe vragen. Worden de vrouwen misbruikt? En worden lichamen hier gereduceerd of juist verheven tot kunst? Welke antwoorden je hier ook op vindt, de beelden zullen een diepe indruk maken.

• 

• 

•