The Asthenic Syndrome

Deze film werd ‘een grandioos fresco’, een ‘apocalyps’ genoemd (Zilveren Beer, Festival van Berlijn, 1990). Maar het bleek een diagnose van de tijd.
Moeratova heeft de toestand in Rusland en Oost-Europa vastgelegd in beelden die passen bij de vooravond van een revolutie: vol agressie en apathie. The Astenic Syndrome is opgebouwd als das wohltemperierte Klavier, vol meerstemmige elementen.
Het eerste zwart-wit deel is een film in een film. Nerveus gefilmd zoals Moeratova’s eerste films. Het tweede deel, in kleur, vertelt over het leven van een bescheiden schrijver, een leraar literatuur, die stikt in de kleurloze sleur van zijn stompzinnige omgeving.
Het realisme van Moeratova is rijk aan tegenstellingen, ironie en razernij en toont elk personage van verschillende kanten. Ze schildert persoonlijke syndromen en collectieve apathie, waarbij ze ondertussen de kijker verdooft met een shocktherapie en elke illusie vernietigt.

• 

• 

•