A Time of Roses

2012: historicus Raimo Lappalainen heeft genoeg van de maatschappij, waarin de wetenschap het antwoord op alles moet zijn, zelfs op de ondoorgrondelijkheden van de geschiedenis. Hij gaat het leven van ene Saara voor de camera reconstrueren, een vrouw die midden jaren zeventig omkwam bij een verkeersongeluk en die haar brood verdiende met naaktoptredens in films en theater. Voor de rol van Saara kiest hij het meisje Kisse; wie ooit Bruges-la-Morte (1892) van Georges Rodenbach heeft gelezen of Vertigo (1958) van Hitchcock heeft gezien, weet dat dit rampzalig zal aflopen.
Het jaar van A Time of Roses is nu aangebroken en het is beangstigend om te zien hoe accuraat Risto Jarva, Jaakko Pakkasvirta en Peter von Bagh al onze mislukkingen en stupiditeiten hebben voorspeld – niet die van ons dagelijks leven, maar die van ons politiek, cultureel en geestelijk leven. Een juweeltje van sf-cinema, dat de filosofisch-sociaalpolitieke dimensie serieuzer neemt dan doorgaans in dit genre.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

•