Eternity

Dat een film sfeervol is wordt wel vaker gezegd, maar in dit geval dekt het meer dan de lading. Eternity is naast sfeervol ook poëtisch en filosofisch, of beter misschien: spiritueel. Het leven, het leven na dit leven en herinneringen aan het leven vloeien in elkaar over. Verleden en heden gaan hand in hand als innige geliefden.
De film bestaat min of meer uit drie delen en begint met het heden. Wit (Wanlop Rungkamjad), een pas overleden man – een geest dus – zoekt zijn huis om de voetstappen van zijn leven te volgen. Het is een voor Thaise doden belangrijke handeling, om verzekerd te zijn van contact met dierbaren in het hiernamaals. Bijna ongemerkt gaat het heden over in de jeugd van de overledene, de tijd dat Wit verliefd was op de jonge lerares Koi (Namfon Udomlertlak). Koi twijfelt aanvankelijk of ze haar verdere leven op het platteland wil slijten, maar merkt al snel hoe groot de liefde van Wit voor haar is. Een liefde die, naar ze beseft, eeuwig zal zijn en na dit leven door zal gaan. Het slotgedeelte toont een oudere Koi met haar kinderen. Ze is net weduwe geworden en maakt zich op voor een tijdelijk leven zonder haar grote liefde.
De filmmaker heeft verklaard dat hij zich voor Eternity sterk heeft laten inspireren door zijn jeugd en de relatie van zijn ouders. Hij ziet de film als een meditatie over de dood van een geliefde. Een eerbetoon.

• 

• 

•