The World’s Greatest Sinner

Klassiek voorbeeld van een extreem laag budget en een van de beruchtste undergroundfilms aller tijden. Als Elvis ooit in een film de rol van sekteleider zou hebben gespeeld, zou het er ongeveer zo hebben uitgezien. Het is het verhaal van een man die op een dag wakker wordt en besluit dat hij God is. Hij sticht zijn eigen kerk en verkondigt zijn evangelie met behulp van NO WAVE rock ‘n’ roll. Uiteindelijk schaart hij een grote groep volgelingen om zich heen die hem God noemen en naar zijn leerstellingen over het eeuwige leven luisteren. Hij sluit een verbond met Satan, dwingt een man tot zelfmoord, bedrijft de liefde met een vrouw van 80 en een meisje van 14, draagt opzichtige pakken met manchetten waarop in goud GOD staat, stelt zich verkiesbaar als president en vecht op leven en dood met de echte God!!
Het merkwaardige spel van Timothy Carey, met zijn theatrale lichaamstaal, hypnotiserend-lijzige spraak en incidenteel gebruikte handelsmerk van praten en luisteren met gesloten ogen, roepen een sterk prikkelende excentrieke energie op (een soort voorloper van Nicolas Cage). The World’s Greatest Sinner is door Timothy zelf lukraak gemonteerd en geregisseerd; de bizarre aard van het materiaal gaat hand in hand met de filmstijl. In elk geval is de film een aanklacht tegen cultleiders en de corruptie van de menselijke ziel. De muziek voor deze bijzondere film is van een jonge Frank Zappa, waaronder het geweldige titelnummer. (Jerry Saravia)