Send Me to the ‘Lectric Chair

Wie op het IFFR van 2003 Guy Maddins filminstallatie Cowards Bend the Knee heeft gezien, weet het: je kunt het maken van ongewone films voor vertoning op een ongewone plek of in ongewoon formaat met een gerust hart overlaten aan Maddin. Deze buitengewone en prettig gestoord creatieve filmmaker trekt zich weinig aan van wat gangbaar is in de filmwereld. Voor zijn urban screen werkte Maddin opnieuw samen met de altijd elegante en mysterieuze Isabella Rossellini, die eerder schitterde in zijn The Saddest Music in the World en My Dad Is 100 Years Old. Ditmaal kunnen we in een vijf minuten durende loop zien hoe de diva in een houten elektrische stoel wordt vastgebonden. De stroomtoevoer wordt langaam opgevoerd, de vonken vliegen speels in het rond, rook kringelt omhoog. Als gevolg van de elektrocutie raakt de ster-actrice in exstase. In haar petite mort rêverie verschijnt het ene na het andere opwindend vreemde beeld – van objecten van begeerte tot melancholische flashbacks. Totdat de droom in de rook opgaat en de film weer opnieuw begint. Maddin: ‘I think I can make the dream stand up to many many viewings. I’ll make it funny in ways no one can understand. I’ll make it pretty. And I’ll make it dark. And I’ll keep it clean, on the surface anyway. The name of your program is Size Matters, after all! And of course Isabella will be endlessly watchable! Who hasn’t wanted to see a film beauty go to the chair?!’